Regent's Park

Het gebied dat later bekend zou staan onder de naam Regent’s Park werd in 1538 door koning Hendrik VIII in beslag genomen om gebruikt te worden als jachtterrein. Oorspronkelijk werd het Marylebone Park genoemd. Het bleef een jachtterrein tot in 1646 waarna het vooral gebruikt werd als landbouwgrond.

In 1811 werd het terrein omgevormd door John Nash tot een park op vraag van de Prins Regent - vandaar de naam van het park -, de latere koning George IV. Het was de bedoeling om er een soort villa-park van te maken met in totaal 56 villa’s. Verder zou er een kanaal en een vijver worden aangelegd. Van de 56 villa’s werden er uiteindelijk maar twee gebouwd, St. John’s Lodge en The Holme.

Zowel het zoölogisch instituut als de koninklijke botanische vereniging vestigden zich in het park. Het duurde nog tot 1835 vooraleer het grote publiek werd toegelaten in het park, en dan enkel nog op een klein stuk ervan. Meer dan een eeuw later werden de St. Mary Gardens - een prachtige rozentuin - aan het park toegevoegd. Tegen die tijd was het park volledig toegankelijk voor het publiek.

Het park heeft een groot aantal sportaccomodaties, zoals tennisterreinen en een trainingsroute.
Het hoogtepunt van het park is de Londense Zoo. Hier zien bezoekers talloze zoogdieren, vogels, reptielen en vissen. De zoo is het hele jaar open.
Er is ook een openlucht theater, waarin uiteenlopende producties worden gehouden, van Shakespeare tot Rogers and Hammerstein. En een muziekkiosk zorgt voor nog meer muzikaal entertainment.

Er zijn ook een aantal interessante tuinen in het park zoals de Queen Mary Garden, een rozentuin genoemd naar de vrouw van koning George V. Andere tuinen zijn de formele Avenue Gardens, de meer informele English Gardens en de St. John's Lodge Garden, die hoort bij een van de twee villa’s in het park. Het gebouw is privéterrein maar een deel van de tuin is toegankelijk voor het publiek.

Het park wordt omringd door statige gebouwen in de zogenaamde Regency Architectuur, een stijl die vooral door John Nash geïmplementeerd werd bij de projecten van de Prins Regent die ‘metropolitaanse verbeteringen’ wilde doorvoeren.

Rond Regent’s Park werden tussen 1821 en 1827 een tiental zogenaamde terrassen gebouwd; statige, grote gebouwen, die qua architectuur meer op paleizen leken, in sterk contrast met de bakstenen gebouwen die in die tijd in Londen de standaard waren. Het mooiste terras is wellicht het Cumberland Terrace, een groep van 31 huizen dat dankzij de indrukwekkende neo-klassieke architectuur het uiterlijk heeft van een paleis.