Union Station

Het Union Station in Chicago werd in 1925 gebouwd als een van de laatste grote Amerikaanse spoorwegstations. Chicago was in die tijd een belangrijk knooppunt van het treinverkeer tussen het oosten en het westen van de Verenigde Staten.
Het station verving het te klein geworden Grand Passenger Station dat in 1881 gebouwd werd voor een consortium van vier spoorwegmaatschappijen. Dit consortium, geleid door de Pennsylvania Railroad, wilde een nieuw,
Chicago Union Station
Union Station
groter station dat de status van Chicago als centraal knooppunt van het land zou weerspiegelen. Ze wilden een station met een architecturale impact, gelijkaardig aan het Grand Central Terminal in New York en het Union Station in Washington.
Ontwerp
Daniel Burnham, de bekende architect uit Chicago die verantwoordelijk was voor het prachtige Beaux-Arts stationsgebouw in Washington begon plannen uit te werken voor een nieuw station, maar hij overleed voor het ontwerp voltooid was. Zijn werk werd overgenomen door Graham, Anderson en Probst, die later de hulp kregen van White. Ze ontwierpen een complex dat twee verschillende gebouwen langs weerszijden van Canal Street incorporeerde. Beide gebouwen werden met elkaar verbonden door een tunnel. De bouw werd aangevat in 1913 en het station werd 12 jaar later, in 1925, voltooid.
Great Hall en Concourse
Het stationsgebouw aan de westkant bevat een grote wachtzaal, gekend als de ‘Great Hall’. De wachtzaal heeft een 34 meter hoog gewelf met een dakraam, marmeren vloeren met lange zitbanken en marmeren muren met grote Corinthische zuilen. Volgens de originele plannen zou aan het complex ook twintig verdiepingen met kantoren toegevoegd worden, maar enkel acht daarvan werden effectief afgewerkt.
Great Hall in het Union Station van Chicago
Great Hall
Langs de oostzijde van Canal Street lag vroeger het Concourse gebouw. De grote zaal met glazen dak was gebouwd naar het voorbeeld van het eerste Pennsylvania Station in New York. Het Concourse werd in 1969 afgebroken, zes jaar na de ophefmakende afbraak van Pennsylvania Staton. Het Concourse werd vervangen door kantoorgebouwen.
Het belangrijkste station van Chicago
Ook al kon het station niet minder dan 400.000 passagiers per dag verwerken, toch passeerden hier ‘maar’ 100.000 personen per dag tijdens de hoogdagen in de jaren 1940. Het station had twee groepen sporen, 10 in de noordelijke en 10 in de zuidelijke richting. Er wordt geschat dat het zo’n 700 treinen per dag kan verwerken. Na de oprichting van Amtrak - een overheidsbedrijf dat verantwoordelijk is voor vervoer van passagiers in de Verenigde Staten - in 1971 werden de meeste treindiensten gecentraliseerd in Union Station. Nadat Dearborn Station datzelfde jaar nog gesloten werd, en een jaar later ook Central Station, bleef Union Station over als enige spoorwegstation in het centrum van Chicago.
In 1992 werd Union Station gerenoveerd door Lucien Lagrange Associates en in 2002 werd het - eindelijk - erkend als een stedelijk monument.
56
chicago
unionstation