Mies van der Rohe Paviljoen

In 1928 bouwde Mies van der Rohe het Duits paviljoen voor de Wereldtentoonstelling van 1929 die op de Montjuïc heuvel in Barcelona plaats vond. In de jaren 1920 was Duitsland een trendsetter in internationale architectuur met Mies van der Rohe als een van de boegbeelden. Zijn revolutionair ontwerp beïnvloedde vele andere architecten doorheen de 20e eeuw.

Het bouwwerk bestond uit glas, travertijn, staal en verscheidene soorten marmer (groen marmer, alpijn marmer en gouden onyx).
Op een podium uit travertijn staan asymmetrisch geïnstalleerde platen van glas en gepolijst marmer die verschillende gebieden definiëren die in elkaar lijken over te vloeien. Het paviljoen wordt afgedekt door een dun vlak dak. Een vijver weerspiegelt de muren en het dak, wat het beeld versterkt van een mengeling van horizontale en vertikale vlakken. Enkel het standbeeld in de vijver verbreekt deze geometrische lijnen. Het beeld van een vrouw is een bronzen replica van een werk van Georg Kolbe. Het staat gekend onder meerdere namen, maar het meest gebruikte is ‘Alba’ of ‘Dageraad’.
Mies van der Rohe ontwierp ook speciale stoelen en zetels voor het paviljoen. De klassieke ‘Barcelona zetel’ werd een icoon van 20e eeuwse design en wordt ook vandaag de dag nog gefabriceerd. De stoelen en zetels in het paviljoen zijn replicas, de originelen gingen verloren toen het paviljoen in 1930 werd afgebroken.

Er werden geen tentoonstellingen gehouden in het paviljoen; het werd enkel gebruikt op 26 mei 1929 toen de openingsreceptie van het Duitse deel van de tentoonstelling hier werd gehouden. Na de sluiting van de tentoonstelling slaagde de Duitse overheid er niet in om het paviljoen te verkopen en bijgevolg werd het ontmanteld en het materiaal werd verkocht om een deel van de kosten te recupereren.
Het was pas later, tijdens de jaren 1960, dat architecten en critici de architecturale waarde van het paviljoen begonnen in te zien, en er gingen stemmen op om het iconische bouwwerk terug op te trekken.

Twee decennia later, in 1981, begon een groep van architecten onder de leiding van Oriol Bohigas - hoofd van de stedelijke dienst voor ontwikkeling in Barcelona - met de reconstructie. De architecten moesten een heel aantal obstakels overwinnen aangezien er geen kleurenfoto’s beschikbaar waren van het oorspronkelijke paviljoen en - ook al was het materiaal dat gebruikt werd erg duurzaam - het enkel ontworpen was voor tijdelijk gebruik. De reconstructie werd neergeplant op de exacte locatie van het origineel en met hetzelfde soort marmer. Uiteindelijk werd het paviljoen in 1986 afgewerkt. Het emblematische werk van moderne architectuur is nu een absolute must voor eender wie geïnteresseerd is in architectuur. Binnen in het paviljoen kan je ook het standbeeld van Georg Kolbe en replica's van de beroemde zetel van Mies van der Rohe bezichtigen.

In 1930 werd Mies van der Rohe directeur van het Bauhaus. Deze kunst- en architectuurschool had een grote impact op de westerse architectuur. Het Bauhaus werd in 1933 door de Nazi’s gesloten en Mies van der Rohe week uit naar de Verenigde Staten waar hij moderne klassiekers zoals 860-880 Lake Shore Drive Apartments in Chicago en het Seagram Building in New York zou ontwerpen.